Merdiven’i okurken kendini de okuyor olacaksın. Gözlerini satırların arasından başınla birlikte yavaşça kaldır ve ufuk çizgine odaklan. gözlerini bir süre kapat ve düşün: Sen, merdivenin neresindesin, bulunduğun yeri anlamaya çalış. Yönün tam olarak belli mi? İniyor musun ya da olduğun yerde mi duruyorsun? Alt basamaklarda mı, belki de ortalarda bir yerdesin ya da zirvede… Bunu hissetmeye odaklan. Kendi yönünde nasıl hareket ediyorsun? Hızlı mı, ağır ağır mı ya da bendini dağıtan sel gibi mi? Bütün bunları bir düşün… Belki de olduğun yerde duruyorsun. Başını ellerinin arasına al, yaşadıklarını bir film gibi geri say. Çıkışlarını, inişlerini, düşüşlerini tekrar seyret. Çıkarken yardım edenleri, düşerken elini tutanları ve dahi arkandan itenleri hatırla, onları tanımaya çalış. Başını ellerinin arasından çıkar ve gözlerini aç ve satırlara yönel. Aklında hep şu olsun: “Bir merdivendeyim. Ya çıkıyorum ya iniyorum ya duruyorum ya da düşünüyorum.”

Sıradan hayatlar yaşarız, bunların sıradanlığını kader olarak adlandırırız. Ama bazılarımızın hayatı sanılan sıradanlıktan sıyrılır. Hayata herkes gibi bakamaz artık bu kişiler. Kaçışı olmadığı gibi, geri dönüşü de yoktur, onların hayatlarının. O kader yaşanacaktır.